بیش از دو میلیون نفر بی‌سواد و کم‌سواد در استان تهران زندگی می‌کنند

illiteracy-Iran

تقاطع: “رییس سازمان نهضت سوادآموزی” در ایران می‌گوید که بیش از دو میلیون نفر از مردم استان تهران، “بی‌سواد” و “کم‌سواد” هستند.

به گزارش خبرگزاری “مهر”، علی باقرزاده در سخنانی در “ستاد پشتیبانی نهضت سوادآموزی استان تهران” که روز چهارشنبه (۷ آبان-۲۹ اکتبر) برگزار شد، از بی‌سوادی ۹۲۵ هزار نفر بالای ۶ سال در این استان خبر داد و گفت که ۳۰۳ هزار نفر از آن‌ها در گروه سنی ۱۰ تا ۴۹ سال هستند.

او تعداد افراد بی‌سواد در شهرستان‌های استان تهران را  ۱۹۰ هزار نفر اعلام کرد که از وجود ۷۳۵ هزار بی‌سواد در شهر تهران حکایت دارد.

“رییس سازمان نهضت سوادآموزی” هم‌چنین از دوبرابر بودن تعداد افراد کم‌سواد نسبت به افراد بی‌سواد در استان تهران خبر داد و گفت که در حال حاضر یک میلیون و ۳۴۱ هزار کم‌سواد در این استان وجود دارد که ۷۹۲ هزار نفر از آن‌ها بین سنین ۱۰ تا ۴۹ سال قرار دارند.

آقای باقرزاده با اشاره به نتایج پژوهشی که توسط شهرداری تهران انجام شده، تصریح کرد که رفتار ترافیکی در میان افراد باسواد، “بهتر” است به گونه‌ای که در این تحقیق «۹۱ درصد موتورسوارها و ۷۰ درصد عابران فوت‌شده، کم‌سواد و یا بی‌سواد اعلام شده‌اند».

به گفته وی، ۸۰ درصد جرایم استان تهران توسط افراد زیر ۳۰ سال انجام می‌شود که «۶۰ درصد آنها بی‌سواد هستند».

این مقام مسوول دولتی با استناد به نتایج سرشماری نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۰، تعداد کل بی‌سوادان کشور را ۹ میلیون و ۷۱۹ هزار نفر و جمعیت کم‌سواد را ۱۱ میلیون نفر اعلام کرد که حاکی از آن است که در مجموع بیش از ۲۰ میلیون و هفتصد هزار بی‌سواد و کم‌سواد در ایران زندگی‌ می‌کنند.

گفتنی است علی باقرزاده، پیش‌تر در روز ۲۸ مهرماه نیز گفته بود که ایران از نظر افراد باقی‌مانده بی‌سواد و مدیریت آنان از نظر سرعتی، پایین‌ترین رتبه منطقه را دارا است.

به گزارش خبرگزاری “ایسنا”، وی با اشاره به دو سرشماری انجام‌شده در سال‌های ۹۰ و ۸۵، تاکید کرده بود که آمار به دست‌آمده از آن‌ها یکی است و در این پنج سال، «تغییری در شمار بی‌سوادان اتفاق نیفتاده است».

پیش از این، در دی‌ماه سال گذشته نیز عطاءالله سلطانی‌صبور، “عضو کمیسیون آموزش و تحقیقات مجلس شورای اسلامی”، در گفتگو با وب‌سایت “روزآنلاین” آمار بی‌سوادی در ایران را “فاجعه” خوانده و گفته بود: «نهضت سوادآموزی از هدف اصلی خود دور و در بدنه آموزش و پرورش به فراموشی سپرده شد».

نظرتان را بنویسید