وزارت اطلاعات برای هشتمین سال پیاپی مانع برگزاری مراسم یادبود فروهرها شد

Darioush-Parvaneh-Forouhar

تقاطع: وزارت اطلاعات جمهوری اسلامی، برای هشتمین سال پیاپی از برگزار مراسم یادبود پروانه و داریوش فروهر، دو تن از آخرین قربانیان قتل‌های زنجیره‌ای مخالفان سیاسی و روشن‌فکران در ایران جلوگیری کرده است.

پرستو فروهر، در اطلاعیه‌ای که روز دوشنبه (۲۷ آبان-۱۸ نوامبر) و در آستانه‌ی پانزدهمین سال‌روز قتل پدر و مادرش منتشر کرده، با اشاره به احضارش به یکی از دفترهای وزارت اطلاعات نوشته که نیروهای امنیتی به او گفته‌اند که مجاز به برگزاری مراسم یادبودی در “خانه” برای والدینش است به شرطی که فقط «بستگان نسبی و سببی و همسایه‌ها» در آن حضور داشته باشند و در غیر این‌صورت «از شرکت گروهک‌ها و ضدانقلاب و عناصر مشکوک که در صدد توطئه و جوسازی هستند جلوگیری خواهد شد».

خانم فروهر که در آلمان زندگی می‌کند و چهارشنبه گذشته (۲۲ آبان)، به امید برگزاری مراسم یادبود پدر و مادر به قتل رسیده‌اش به ایران سفر کرده در بیانیه‌ی خود خاطرنشان کرده که خطاب نیروهای امنیتی از «گروهک‌ها و ضد انقلاب»، «گستره‌ی وسیعی از شخصیت‌های سیاسی و هم‌وندان نهادهای پرسابقه‌ی سیاسی و فرهنگی کشور» بوده که به گفته‌ی او «بخش بزرگی از دگراندیشان جامعه را تشکیل می‌دهند».

او در ادامه با تاکید بر این‌که این‌گونه مجوز مراسم دادن را «سرپوشی» بر‌‌‌ ممنوعیت‌های هفت سال گذشته در برگزاری مراسم یادبود پدر و مادرش می‌داند، تاکید کرده که حاضر به برگزاری مراسمی این‌چنینی نیست.

پرستو فروهر در پایان بیانیه‌ی خود نوشته است: «تن دادن به این‌گونه تحریف‌ها و تحمیل‌های فرمایشی توهین به باور‌ها و معیارهایی است که زندگی و مرگ پرافتخار داریوش و پروانه فروهر را رقم زد. برگزاری یک گردهم‌آیی دست‌آموز و فرمایشی در سال‌روز قتل آن دو توهین به شجاعت و استواری آنان است. یادشان را در اعتراض به ظلم می‌توان گرامی داشت، نه در تن دادن به تحمیل.»

گفتنی است، فرزندان فروهرها، آخرین بار در سال ۱۳۸۴ موفق شدند تا مراسمی عمومی را در سال‌روز قتل پدر و مادرشان برگزار کنند و از آن پس درخواست‌های آن‌ها برای برگزاری چنین مراسمی با مخالفت وزارت اطلاعات جمهوری اسلامی روبه‌رو شده است.

داریوش فروهر، رهبر “حزب ملت ایران”، و همسرش پروانه اسکندری، روز یکم آذرماه ۷۷ با ضربات متعدد چاقو توسط نیروهای وزارت اطلاعات جمهوری اسلامی به قتل رسیدند. قتل این دو فعال سیاسی ملی‌گرا که با قتل محمدجعفر پوینده و محمد مختاری، دو نویسنده‌ی دگراندیش همراه شد، بخشی از مجموعه‌ای از قتل‌های مخالفان و دگراندیشان بود که از آن به قتل‌های زنجیره‌ای یاد می‌شود.

در دی‌ماه سال ۷۷، وزارت اطلاعات دولت خاتمی با انتشار اطلاعیه‌ای بی‌سابقه‌، اعتراف کرد که چهار قتل‌ پاییز آن سال توسط “معدودی از همکاران مسوولیت‌ناشناس، کج‌اندیش و خودسر این وزارت” انجام شده است. شش ماه بعد، در خردادماه ۷۸، مجتمع قضایی نیروهای مسلح که مسوولیت رسیدگی به پرونده قتل‌ها را بر عهده داشت در اطلاعیه‌ای مدعی شد که سعید امامی به عنوان مسوول اصلی «قتل‌های خودسرانه»، با خوردن “داروی نظافت” در حمام زندان اوین خودکشی کرده و جان داده است. دیگر متهمان این پرونده نیز بعد از سپری کردن چند سال زندان، آزاد شدند و هیچ‌گاه زوایای پنهان این پرونده در اختیار افکار عمومی قرار نگرفت.

با این وجود مخالفان حکومت،  این قتل‌ها را به چهار قتل تاییدشده‌ی پاییز ۷۷ محدود نمی‌دانند و این چهار قتل را در راستای بیش از ۸۰ قتل‌ مخالفان سیاسی می‌دانند که از سال‌های اول استقرار جمهوری اسلامی در داخل و خارج از ایران انجام گرفت که از جمله آن‌ها می‌توان به قتل شاپور بختیار، فریدون فرخزاد، کاظم سامی، احمد میرعلایی، صادق شرفکندی، عبدالرحمان قاسم‌لو، عبدالرحمان برومند و سعیدی سیرجانی اشاره کرد.

نظرتان را بنویسید