صحبت‌های قهرمان ۴۵ساله‌ ایران که رفتگر شهرداری است: فرزندانم از سوی دوستان‌شان تحقیر شده‌اند

yadollah-javanian-1

تقاطع: روزنامه “شهروند” چاپ تهران، تیتر اصلی صفحه‌ی نخست شماره‌ی روز یکشنبه (۴ مهر-۲۳ سپتامبر) خود را به مصاحبه‌ای با “یدالله جوانیان” قهرمان ۴۵ساله‌ی کاراته در سبک «گوجوریو گوجوکا» اختصاص داده است. آقای جوانیان کارمند شهرداری “نکا” در استان مازندران است و چند سالی است که به عنوان رفتگر در این شهر کار می‌کند.

او و همسرش می‌گویند که رسانه‌ای شدن نام و شغل وی در شبکه‌های اجتماعی، زندگی آن‌ها و به ویژه دو فرزند دانش‌آموزشان را مختل کرده است.

همسر جوانیان در بخشی از این گفتگو می‌گوید: «من ٢ فرزند دارم که دانش‌آموز هستند و زندگی‌شان بعد از انتشار این عکس‌ها مختل شده چون از طرف سایر دوستان‌شان تحقیر می‌شوند. همسرم در یکی از جایگاه‌های CNG کار می‌کرد که برای شهرداری بود اما یک نفر دیگر به آن‌جا آمد و او را به بخش نظافت منتقل کردند. من مشکلی با شغلش ندارم اما نگران این بچه‌ها هستم. یکی از بچه‌ها با این قضیه کنار آمده اما آن یکی از برخورد بد بقیه ناراحت است و می‌ترسم افسرده شود. آقا یدالله نان حلال سرسفره ما می‌آورد و از این نظر راضی هستیم اما امیدوارم این موضوع به جایی برسد که جای او را عوض کنند و پست بالاتری به او بدهند چون تحصیل‌کرده است.»

بخش‌های دیگری از مصاحبه‌ی “شهروند” با این قهرمان ۴۵ساله‌ی کاراته را در ادامه می‌خوانید.

– من تقریبا هر‌ سال در مسابقات قهرمانی کشور شرکت می‌کنم و در ‌سال ٩٣ توانستم در سبک “گوجوریو گوجوکا” به مدال طلا برسم. امسال و‌سال گذشته هم به مدال برنز رسیدم. من از ‌سال ٧۵ در این رشته فعالیت می‌کنم و حتی‌ سال ٧٧ هم مقام کشوری آوردم.

– من سال‌ها در شهرداری بودم و چند سالی هم هست که رفتگری می‌کنم. البته خانواده‌ام از این شغل خیلی راضی نیستند و وقتی عکس‌های من به‌ عنوان قهرمان کاراته با لباس رفتگری پخش شد، ایراد گرفتند که چه کسی این کار را کرده است. البته یکی از دوستان این عکس را گرفت و به من گفت که اشکالی ندارد عکست با این لباس پخش شود که جواب مثبت دادم اما نمی‌دانستم خانواده‌ام ناراحت می‌شوند.

– نمی‌دانم چطور فرزندانم را قانع کنم که من شغل بدی ندارم. من نان حلال سر سفره خانه‌ام می‌برم و از این بابت افتخار می‌کنم. البته این بچه‌ها هم در اجتماع هستند و متاسفانه با یک‌سری حرف‌ها و رفتارها زود می‌رنجند. درست نیست که به خاطر شغل و جایگاه دیگران، یکدیگر را تمسخر کنیم. امیدوارم فرهنگ ما ایرانی‌ها از این نظر درست شود تا امثال من و خانواده‌ام ضربه نبینیم.

– من به این شغل افتخار می‌کنم. رفتگری را برای خودم کار بدی نمی‌دانم، اگرچه به خاطر نیاز مالی این کار را نمی‌کنم. من اعتقادم این است که شهدای ما به خاطر این‌که خواب از سر مردم نپرد، جان‌شان را دادند، حالا من که کسی نیستم اما می‌توانم کاری کنم که محیط‌زیست زیبا باشد تا خواب از چشمان مردم گرفته نشود. همیشه می‌گویم ما کاری می‌کنیم که مردم برای جمع کردن زباله خم نشوند و برای کاشتن درخت خم شوند.

– من شب‌ها تا ساعت ۴ صبح کار می‌کنم. روزها هم به کلاس زبان می‌روم و بعد از آن هم راهی باشگاه می‌شوم. به زبان انگلیسی علاقه زیادی دارم و تقریبا به آن مسلط هستم. به نظرم یاد گرفتن زبان انگلیسی خیلی شیرین است. قصد دارم تحصیلاتم را هم ادامه دهم و انگیزه بالایی دارم. نمی‌دانم چرا برای برخی عجیب است که یک رفتگر انگلیسی بلد باشد.

– صددرصد به ورزش ادامه می‌دهم چون احساس می‌کنم که هنوز ٢٠ سالم است. البته مدرک مربیگری هم دارم و می‌توانم در این عرصه نیز وارد شوم اما فعلا قصد دارم ورزش کنم. هر روز به باشگاه می‌روم اما کاش مسوولان شهرداری کاری کنند که من در شهر ساری به کارم ادامه دهم چون در شهر “نکا” که محل سکونت ماست، باشگاهی وجود ندارد و من برای رفتن به باشگاه تا ساری می‌روم.

– می‌دانید آنهایی که سیگار می‌کشند و هر روز ته سیگارشان را هم من از روی زمین جمع می‌کنم، چقدر برای این کارشان که به سلامت ضرر می‌زند، پول می‌دهند؟ ورزش هر چقدر هم بار مالی داشته باشد، من تقبل می‌کنم، اگرچه من با این همه سابقه، باید می‌توانستم از ورزش درآمدزایی کنم.

بیشتر بخوانید:

نظرتان را بنویسید